اهمیت زبان به حدی است که با ساعتی سخن گفتن میتوان به اندازه صدها صفحه کتاب مطلب عنوان کرد و نتیجه گرفت. ما میدانیم که زبانهای گوناگون، لهجهها و گویشها در هر گوشهای از دنیای پهناور متفاوت و جدایند. این زیبایی طبیعت ذات بشریست و ما مدعی هستیم که با ایجاد ارتباط میان انسانها و یادگیری زبانهای گوناگون، میتوان ملودی زیبایی از احساس وعاطفه بشری را به تصویر کشید.
هنر در معنای ساده و ظاهری خود فقط به عملکردهای خاص و قالبی اطلاق میشود که در رشتههای گوناگونی از نقاشی و مجسمهسازی تا تئاتر و موسیقی و ... خود را نشان میدهد، اما ما بر این باوریم که آموزش در ذات خود بزرگترین هنر است.
هنری ورای دیدهها و لمس ظاهری، هنری در ذات معلمان و اساتید زحمتکش که با جان و دل آنرا به علم آموزان انتقال میدهند و مصداق درست خون دل و گچ تخته سیاه خوردن است. تصویر در نهاد خود زیبایی و خاموشی و معنا را در زبانی متفاوت به نمایش میگذارد. هر تصویر دنیایی از ناگفتههاست و خود معلمی بیحرف و گویا، که بی هیچ منتی و ادعایی هنر نگاه کردن را به ما نشان میدهد.
